Uykudan Önce Düşünceler

-

 14 ya da 15 yaşımda yazdığım bir kısa hikaye

Ölüm yokluk varoluş krizi geçirdiği zaman annesine gider, ağlar, annesi onunla bazen

konuşup sarılırdı. Annesinin kolları altında duyduğu huzuru başka hiçbir yerde bulmadı.

Şimdi ise annesi bu dünyadan göçüp gitmişti. Yataktaydı. Her ne kadar yaşı büyüse ve farklı

hayat görüşleri edinse de bu varoluş krizi yine onu avlardı. Çocukluğundan beri yanında olan

peluş oyuncaklarına baktı. Gözünden bir yaş damladı. Eskiden… annem yaşarken, babam

yaşarken, halam, Ahsen teyze, dayım, büyükannem, büyükbabam, babaannem ve

sayamadığım akrabalarım … Değer verdiğim Kezban T eyzem, Durmuş Amcam, Nursel

Öğretenim ve daha niceleri yaşarken... dünyayı sorgulayıp,

“potansiyelime erişme” arzusuyla

doluyken, okulumun “yükü” altında arkadaşlarımla da sosyalleşmeye çalışıp, bir yandan

şükretmeye çalışırken…

(Sonra düşündükleri bakış açısı ve hayatın akışına göre değişebilir. Ben bunu seçtim)

sonra eşine baktı. Hayatını düşündü. Şükredecek çok şeyi vardı. Ve o ne yaşıyorsa, hangi

hisleri hissediyorsa, insanlar da onları yaşıyordu. İnsandı ve her şeyi bilmiyordu. Gelecek

belirsizdi ve bazen korkuyordu. Çoğu zaman kendini sorguluyordu. Özlüyordu geçmişini,

unutulan sıcak hisleri, anıları ve sevdiği kişileri ve şefkat veren şeyleri. Bazı pişmanlıkları

vardı. Niye gönlümce sarılıp eğlenmedim? Ama her insan böyleydi, ve detayları düşününce

farkındalığı vardı geçmişte ve yapabildiğini düşündüğü kadar da yapmıştı bunları. Hayat ona

gülmüştü, şükredecek çok şeyi vardı. Başarı, sağlık, şu an yanında yattığı çok sevdiği eşi ve

ayak dibindeki köpeği, güzel evi, mışıl mışıl uyuyan sağlıklı ikizleri, alışa alışa kaybettiği

sevdikleri, başarılarıyla güzel izler bıraktığı dünya. Üstelik şu an çok genel düşünüyordu.

Hayatta çok farklı hisler hissetmiş, anılar yaşamış, şeyler görmüş, fikirler edinmişti.

Gelecekte katıla katıla güleceği, ağlayarak kendini boşaltacağı, gururu tadacağı, şaşıracağı,

hayran kalacağı, çocukluğun sıcaklığını, yaşlılığın soğukluğunu veya yaşlılığın sıcaklığını! ne

anlar olacaktı. Hayat felsefesi neydi peki? T anrı’ya kul olmak, hayvan olduğunu

“kabullenmek”

, dünyaya bir şey sunmak, iyi bir hayat yaşamak… İşte o bilgi de kendineydi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir korku hikayesi

-
14 ya da 15 yaşında yazdığım bir hikaye Camından tıklamalar geliyordu. Rüzgarlı, soğuk, boş bir akşamdı. Ebeveynleri neredeydi? Babası zaten yoktu, 2 hafta önce ortadan kaybolmuştu. Fakat onun için bir cenaze düzenleyememişlerdi çünkü cesedi ya da kendisi bulunamamıştı, sadece bir etiket bulunmuştu. Bu etiketin üzerinde “Adam” yazıyordu. Üstelik evlerinin karşısında olan mezarlığa girilmemesi söylenmişti. Oradan bazı seslerin geldiği söylenmişti. Söylenmişti… Zaten henüz yedi yaşında olan çocuğun aklından oraya bakmak bile geçmiyordu da neyse… Bu yedi yaşındaki çocuğun adını maalesef bilmiyorum. Annesi bir akıl hastasıydı, çocuğun ismini herkese farklı söylüyordu. Babası da zaten yoktu artık. Bu nedenle ona “o” veya “çocuk” diyeceğiz şimdilik. Çocuk kalktı, babaannesinin bir zamanlar ona ördüğü sarı örtüyü üzerine aldı. O zamanlar her şey çok güzeldi… Aile bir araya toplanır, arkadaşlarla oyunlar oynanır; hikayeler anlatılırdı. Şimdi ise kasabada sadece üç ev kalmıştı. Biri garip bir ş...
Devamı

Melodi Şiiri - Serçe

-
Onun adı 1 Metropolde yaşayan, Dünyada var olan, Sıradan bir insan. İçine kapanık bir insandı 1. Ve umudu taşırdı cebinde. Bir de melodisi vardı. Do, mi, sol… Hayat her şeyle bütün ya! Her gün kafasını ezen ses. Do, fa diyez, sol, si Gökten duyulurdu. Dizilmiş, monoton. Sanki bir makinenin çarpan kalbi. Ve bir yandan dalga geçen Bir sivrisinek gibi. Ve bu ses gittikçe, Kemirdi içini. Umudu gidiyor, Kabuklaşıyordu. Yaşadıkça melodisi değişti. Damarlarına girdi,O soğuk notalar Do, fa diyez, sol, si Bünye alışık değilse patlar. Damarlarındaki o asil kan gibi, İşte bir gün beklenilen oldu. Tarihin tozlu sayfalarındaki gibi. Sesini duyurdu dışarı, Do, mi, sol! Canını kurtarmak için, Umutla dolmak için. Bir ses geldi Uzaktaki bir camdan İnsan olmanın renkleri belirdi La, do, mi ile. İki melodi birleşti, Sönmeyen bir harmoni. Cılız bir umut ışığı parladı, Yerini azim ile kapladı. Fa, la, do Sol, si, re, Mi, sol, si Her biri farklı, her biri gerçek.Kimi gösterişli, kimi sade, Kimi tanıdık, kim...
Devamı

Ufuk - Serçe Dergisi şiiri

-
 Bekleyiş Bekliyor. Gözleri dalmış. Düşünüyor. Bana koşarken nasıl gülümseyecek? Nasıl sarılsam ona? İlk söyleyeceği kelime ne olacak? Nasıl göstersem heyecanımı?.. Ufuk. Milyonlarca yıldır aynı yerde Ama hiçbir zaman aynı görünmüyor. Çocuk kılığında yaşlı mı, Yoksa yaşlı kılığında bir çocuk muydu? Ufuk. Ufka baktı. Onun için umuttu ufuk. Sevdiğinin gelişinin habercisi, Tüm gün boyunca onu bırakmayacak arkadaşı. Ne kadar da güzeldi! Güneş, sarı-turuncu doğuyor. Affetmek, iyileşmek, huzur... Umut, azim, kavuşmak... O ufuk çizgisinden her an Gelebilirdi sevdiğini taşıyan. Ufuk tehlikenin de habercisi, Kara bulutlar geliyor ufuktan. Dalgalar sarsılıyor, İçine bir kurt düştü. Ya büyük dalgalar yediyse gemiyi, Ya sevdiği tehlikedeyse? “Yapma bana bunu ufuk Güneşinle gül yüzüme”. Güneş batıyor, turuncu Gökyüzü Bir ressamın tablosu. Her an gelebilirdi düşünmeye doyamadığı, Kalbi su kaçağını sayan su sayacı Tık tık tık tık tık... Aynada kendine baktı, saçlarını düzeltti Bekleyiş artık sona...
Devamı