Melodi Şiiri - Serçe

Onun adı 1

Metropolde yaşayan,

Dünyada var olan,

Sıradan bir insan.

İçine kapanık bir insandı 1.

Ve umudu taşırdı cebinde.

Bir de melodisi vardı.

Do, mi, sol…

Hayat her şeyle bütün ya!

Her gün kafasını ezen ses.

Do, fa diyez, sol, si

Gökten duyulurdu.

Dizilmiş, monoton.

Sanki bir makinenin çarpan kalbi.

Ve bir yandan dalga geçen

Bir sivrisinek gibi.

Ve bu ses gittikçe,

Kemirdi içini.

Umudu gidiyor,

Kabuklaşıyordu.

Yaşadıkça melodisi değişti.

Damarlarına girdi,O soğuk notalar

Do, fa diyez, sol, si

Bünye alışık değilse patlar.

Damarlarındaki o asil kan gibi,

İşte bir gün beklenilen oldu.

Tarihin tozlu sayfalarındaki gibi.

Sesini duyurdu dışarı,

Do, mi, sol!

Canını kurtarmak için,

Umutla dolmak için.

Bir ses geldi

Uzaktaki bir camdan

İnsan olmanın renkleri belirdi

La, do, mi ile.

İki melodi birleşti,

Sönmeyen bir harmoni.

Cılız bir umut ışığı parladı,

Yerini azim ile kapladı.

Fa, la, do

Sol, si, re,

Mi, sol, si

Her biri farklı, her biri gerçek.Kimi gösterişli, kimi sade,

Kimi tanıdık, kimi bambaşka.

Ama hepsi aynı harmonide,

Oluşturdu hayalin melodisini.

Uzak diyardan gelen korno,

Emekli bir öğretmen.

Hafif bir flüt,

Pastaneci bir anne.

Kuyruklu piyano,

Mühendis bir kadın.

Girişken bir gitar,

Liseli bir genç…

Artık duyulmuyordu

O eski melodi.

Do. Fa diyez.

Sol. Si.

Bir başka tını sardı göğü,

Hep birlikte, farklı sesler

Farklı tarzlarda,

Bir harmoni kurdular.Birlikte çok güzel

Bir oluşumun

Parçasıydılar

Artık.